Był naszym wspaniałym długoletnim śpiewakiem, uprzyjemniał nam życie, swoim śpiewem, miał na imię KUBUŚ i liczył sobie 13 wiosen, nie doczekał następnej wiosny, odszedł w grudniu 2001 r. Brakuje nam tego małego ptaszka lecz pozostanie w naszej pamięci na zawsze. Postaram się przekazać trochę informacji zebranych w ciągu tych paru lat opieki nad Kubusiem.

Pochodzenie kanarków.

Kanarki należą do dużej rodziny kulczyków, która zasiedla prawie całą Europę, część Afryki i Azji. Kolczyk kanaryjski (Serinus canaria), czyli kanarek dziki, zamieszkuje archipelag Wysp Kanaryjskich. Jego środowiskiem naturalnym są głównie rozległe, zakrzewione łąki, obrzeża lasów, parki i sady. Gniazduje od lutego do lipca. W dogodnych warunkach klimatycznych kanarki wyprowadzają w tym czasie trzy lęgi.

Gniazdo buduje samiczka, bardzo starannie i kunsztownie.Jest ono zawsze umieszczone w rozwidleniu gałęzi gęstej korony drzewa lub krzewu, na wysokości około 3 m. Jaja, których może być 3 do 5, wysiadują oboje rodzice na przemian przez 14 dni, nocą siedzi w gnieździe zawsze samiczka. Pożywieniem kanarka dzikiego są dojrzałe i na pół dojrzałe nasiona traw, chwastów i krzewów oraz owoce i młode pędy roślin. W okresie lęgów kanarki zjadają duże ilości owadów i ich larw. Młode kanarki po 14 dniach opuszczają gniazdo, a samodzielność uzyskują po 21 dniach życia. Dorosły kanarek dziki ma wielkość około 13 cm.

Głowa jest zielona z odcieniem brunatnym. Od podgardla ku piersi barwa zielona stopniowo przechodzi w żółtą. Żółta barwa prześwieca także na licach ptaka. Brzuch i podogonowe pióra pokrywowe są zielone. Na bokach ciała występują szarobrunatne smużki, które u samczyków są bardziej wyraźne. Plecy mają barwę ciemnozieloną z podłużnymi szarymi smużkami. Lotki i sterówki są brunatnoszafirowe z szarobiałymi obrzeżami. Ubarwienie samiczki jest mniej intensywne niż samca. Udomowienie dzikiego kanarka zaczęło się w roku 1496, gdy Hiszpanie zagarnęli Wyspy Kanaryjskie. Donośny i melodyjny ptasi śpiew, nigdy przedtem nie słyszany przez nowo przybyłych, zwrócił ich uwagę i w niedługim czasie przekonano się, że pierzasty śpiewak daje się z łatwością oswoić i przystosować do życia w warunkach domowych.

Odkryto u niego również zdolność uczenia się zasłyszanych dźwięków. W miarę rozwoju cywilizacji i stosowania w hodowli kanarków coraz doskonalszych klatek wzrastała liczba ptaków wyhodowanych w warunkach sztucznych i śpiewających inaczej niż dzikie kanarki. Przemiany w śpiewie i wyglądzie zewnętrznym ptaków następowały powoli, dopiero w 1600 roku wyhodowano pierwszego kanarka o żółtym ubarwieniu. Znajdował on coraz więcej amatorów i po pewnym czasie nie tylko ludzie zamożni, ale i biedni zaczęli się nim interesować. Zaczęto też stosować rozmaite kryteria doboru rodziców celu uzyskania potomstwa o pożądanym ubarwieniu, zwłaszcza szeków o barwie żółtej z czarną lub żółtej zbrunatnozieloną. Ogólnie można stwierdzić, że wiek XV to okres, w którym kanarki zostały odkryte i przywiezione do Hiszpanii.

W XVI wieku dotarły do Włoch, gdzie znalazły wielu wielbicieli i gdzie z szaro-żółto-zielonych ptaków uzyskano żółte. Następnie kanarki dotarły do Niemiec, najpierw do Tyrolu, a później do gór harceńskich. Niemieccy hodowcy przywiązywali dużą wagę do śpiewu ptaka i tę właśnie cechę doskonalili. W tym samym mniej więcej czasie kanarki rozprzestrzeniły się we Flandrii i w Anglii. W drugiej połowie XVIII wieku nastąpił znaczny rozwój hodowli kanarków w Europie Zachodniej. W Holandii uzyskano w wyniku mutacji kanarka o ubarwieniu cynamonowym, nazwanego Izabelą od imienia córki hodowcy. W Niemczech pojawiły siękanarki białe, również uzyskane dzięki mutacji. Anglicy wskutek odpowiedniego doboru osobników zapoczątkowali hodowlę coraz większych kanarków o odmiennych niż u protoplastów posturze i upierzeniu.

Pod koniec XIX wieku mieli już kanarki o ubarwieniu jaszczurkowatym, krępawe i smukłe, garbate oraz olbrzymy mierzące od 18 do 21 cm. Holendrzy, Belgowie i Francuzi dzięki odpowiedniemu kojarzeniu ptaków lęgowych uzyskali kanarki o nowym układzie piór pokrywowych i kształcie ciała. Do eksperymentów wybierano kanarki o prostych, szczudłowatych nogach, smukłej sylwetce i długich piórach pokrywowych, które miały tendencję do zwijania się. Z osobników tych wyhodowano najpiękniejszego kanarka trębacza paryskiego zwanego również kanarkiem paryskim kędzierzawym.

W ostatnim stuleciu powstało kilkanaście odmian kanarków kędzierzawych o różnym ukształtowaniu fryzur i sylwetek. Z pewnością powstanie jeszcze wiele nowych odmian tych ptaków, ponieważ indywidualni hodowcy i stowarzyszenia wielu krajów stawiają sobie za cel otrzymywanie coraz ciekawszych kanarków. Prawie każda światowa wystawa kanarków, ptaków egzotycznych i bastardów potwierdza, że zaszły ogromne zmiany w sylwetkach ptaków, ich ubarwieniu i układzie piór. Wciąż nowych doświadczeń dokonuje się również z kanarkami śpiewakami.
O ile u kanarków kształtnych i kolorowych śpiew jest sprawą drugorzędną, gdyż ważniejsze są ich cechy zewnętrzne, o tyle u kanarków śpiewaków zasadniczą cechą jest doskonały śpiew, odpowiednio ukształtowany i oceniany na konkursach według uzgodnionych systemów. Często słyszy się pytanie, czy kanarki kształtne i kolorowe potrafią śpiewać, jaki jest ich śpiew i czy w ogóle może się podobać. Otóż wszystkie odmiany kanarków są dobrymi śpiewakami, najpiękniej jednak śpiewają ptaki selekcjonowane i kojarzone specjalnie pod kątem tej cechy.